About
Angela Fehrmann – Natuur, Mens en Vergankelijkheid
Angela Fehrmann werkt in, met en over de natuur. Al vanaf het begin vormt zij de voedingsbodem van haar werk. Wat begon met verwondering over de schoonheid van de natuur en de kringloop van leven en vergaan, verschoof steeds meer naar de vergankelijkheid ervan.
De bij speelt daarin een belangrijke rol. Als bestuiver en graadmeter voor de gezondheid van onze leefomgeving is zij in Fehrmanns werk uitgegroeid tot een krachtig symbool. Via dit kleine, kwetsbare wezen stelt de kunstenaar grotere vragen over milieuvervuiling, klimaatverandering en de manier waarop de mens met zijn omgeving omgaat.
De laatste jaren verschijnt ook de mens nadrukkelijker in haar werk. In portretten van oudere mensen onderzoekt Fehrmann het verouderingsproces en de onvermijdelijkheid van verval. In haar recente werk volgt zij het leven van één familie en verbindt zij persoonlijke geschiedenis met de relatie tussen mens en natuur. De mens is volledig afhankelijk van de natuur, maar vormt tegelijkertijd haar grootste bedreiging. Overconsumptie, uitputting en achteloosheid brengen niet alleen de natuur, maar ook onze eigen toekomst in gevaar.
Naast ecologische thema’s spelen ook herinnering, schuld, verlies en eenzaamheid een rol. Het persoonlijke en het universele komen samen in vragen over wat vergaat, wat wordt herinnerd en wat wordt doorgegeven.
Een bijzonder onderdeel van haar oeuvre vormen de zuilen. Ze lijken bakens waaraan de toeschouwer zich kan vasthouden, maar zijn zelf wankel en kwetsbaar – net als de natuur, het menselijk bestaan en onze toekomst. Hun fragiliteit is juist onderdeel van hun betekenis.
Fehrmann werkt zo duurzaam mogelijk en geeft bestaande materialen een nieuw leven. Oude stoffen, restanten olieverf, gebruikte vazen en potten krijgen een nieuwe bestemming. Ook natuurlijke resten als schelpen, schilden, botten, zand en aarde vinden hun weg in haar werk. Met naald en draad verbindt en herstelt zij materialen. Zo ontstaat een beeldtaal waarin materiaal niet alleen vorm, maar ook geschiedenis en herinnering draagt.
Angela Fehrmann studeerde aan de Kunstacademie Düsseldorf, de Stadsacademie Maastricht en de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Begin dit jaar presenteerde zij een solo-expositie bij de Haagse Kunstkring. Daarna nam zij deel aan tentoonstellingen in Ulft, Middelburg, Den Haag en Parijs. Haar werk was ook eerder regelmatig in binnen- en buitenland te zien.
Het werk van Angela Fehrmann beweegt zich tussen schoonheid en verval, kwetsbaarheid en veerkracht, mens en natuur. Haar materialen vertellen over wat geweest is, terwijl haar beelden ons confronteren met wat op het spel staat. Achter de schoonheid blijft een urgente vraag aanwezig: hoe lang kunnen we ons nog vastklampen aan wat we vanzelfsprekend zijn gaan vinden?
Angela Fehrmann – Nature, Humanity and Transience
Angela Fehrmann works in, with and about nature. From the very beginning, nature has been the foundation of her work. What began with a sense of wonder at its beauty and the cycle of life and decay gradually shifted towards a deeper focus on transience.
The bee plays an important role in this. As a pollinator and an indicator of the health of our environment, it has become a powerful symbol in Fehrmann’s work. Through this small and vulnerable creature, the artist raises broader questions about environmental pollution, climate change and the way humanity relates to its surroundings.
In recent years, the human figure has also become increasingly prominent in her work. In portraits of older people, Fehrmann explores the process of ageing and the inevitability of decay. In her recent work, she follows the life of a single family, connecting personal history with the relationship between humanity and nature. We are entirely dependent on nature, yet at the same time we pose its greatest threat. Overconsumption, depletion and carelessness endanger not only the natural world, but our own future as well.
Alongside ecological themes, Fehrmann’s work addresses memory, guilt, loss and loneliness. The personal and the universal meet in questions about what passes away, what is remembered and what is passed on.
A distinctive element of her oeuvre is her series of columns. They appear to be landmarks or objects the viewer might hold on to, yet they themselves are fragile and unsteady – like nature, human existence and our future. Their fragility is precisely what gives them meaning.
Fehrmann works as sustainably as possible, giving existing materials a new life. Old fabrics, leftover oil paint, used vases and pots are given a new purpose. Natural remnants such as shells, carapaces, bones, sand and earth also find their way into her work. She often works with needle and thread, connecting and repairing materials. In this way, she creates a visual language in which materials carry not only form, but also history and memory.
Angela Fehrmann studied at the Kunstakademie Düsseldorf, the Stadsacademie Maastricht and the Royal Academy of Art, The Hague. Earlier this year, she presented a solo exhibition at the Haagse Kunstkring. She subsequently participated in exhibitions in Ulft, Middelburg, The Hague and Paris. Her work has also been exhibited regularly in the Netherlands and abroad.
Angela Fehrmann’s work moves between beauty and decay, vulnerability and resilience, humanity and nature. Her materials speak of what has been, while her images confront us with what is at stake. Behind the beauty, an urgent question remains: how long can we continue to cling to what we have come to take for granted?
